Ovegenomen van: People, Planet, Profit

De internet-wijnhandel Glashelderwijn geeft wijnproevers inzicht in de eigen verdiensten. Bij elke fraaie fles staat een grafiekje waarop globaal duidelijk wordt wie er hoeveel aan de wijn verdient.

Eigenaar August Deutman (1975) pakt er een witte Italiaanse Di Meo bij, van de bijzondere De Greco druif: “appeltjes en klein beetje limoen”. Zijn verkoopprijs is 12,10 euro. “Daar krijgt het wijnhuis een fors stuk van: 7,10 euro. De accijns is 55 eurocent, inclusief de verpakkingsbelasting van 2,5 cent. Mijn marge is 2 euro, waarvoor ik ook de wijn met een professionele transporteur uit Zuid-Italië haal. Dan de BTW nog en je weet precies wie wat krijgt.”

Glashelderwijn vindt dit nog eerlijker dan fair trade, want de consument ziet daar niet op het product hoeveel de boer in een ontwikkelingsland ontvangt.

Deutman: “De 99 van Bodegas Rincon de Pedraza bijvoorbeeld, is kruidig met de smaak van citroen en perzik. Verbouwd op Spaanse grond met mineralen als calcium en magnesium. Dat zorgt voor fantastische wijnen van een hoge kwaliteit. Bij mij voor 5,33 euro. Ik steek daar 1 euro van in mijn zak. Elders 7,50 euro, want daar blijft 2,89 aan marge hangen.

Het lijkt op fair trade en op biologische wijnbouw, maar het is toch weer net even iets anders, wat Deutman doet. De wijnliefhebber gaf zelfs zijn managementbaan na negen jaar bij KPN op voor de professionele wijnhandel.

Over fair trade zegt hij: “Op mijn website zie je precies de kostenverhoudingen. Wie de prijzen exact wil weten, kan ze persoonlijk aan mij vragen. Een paar wijnboeren hebben liever niet dat ik de inkoopprijs bekend maak, omdat andere grote afnemers in Nederland daar bezwaar tegen maken. Om die reden verkoop ik zelfs een Spaanse wijn onder een ander etiket. Toch is dit systeem altijd nog transparanter dan fair trade. Er is geen reep chocolade in Nederland te vinden die vermeld hoeveel cent de fair trade cacaoboer ontvangt. Ik vind dat ik eerlijker ben.”

Over biologische wijnen: “Veel van de wijnhuizen die aan mij leveren, zijn net iets te klein voor het certificeringsproces. Als ik met ze over biologische wijnbouw begin, zeggen ze: “Ik zou wel willen, maar ik heb maar 15 tot 20 hectare aan wijnranken. Met een mannetje of 5,6 en tijdens de druivenoogst wat ingehuurd personeel kun je dan net goed een wijngaard bestieren. Als ik biologisch etiket wil hebben, kost dat ontzettend veel geld. Maar qua kwaliteit zitten we er al heel dicht tegenaan”.” De Di Meo-wijnen uit Italië hebben volgens Deutman overigens wel biologische kenmerken.

Over zijn klanten: “Ik dacht deze internetwinkel op te zetten voor mijn leeftijdsgenoten: dertigers. Niet meer die fles uit de supermarkt pakken, maar gewoon lekker makkelijk via internet bestellen. De dozen worden netjes thuisgebracht. In de praktijk zijn mijn klanten echter vooral veertigers en vijftigers geworden, die al langer drinken en steeds betere kwaliteit zoeken, ook authentieke producten willen proberen. Op mijn garageproeverijen zie je vooral die groep, terwijl het leven van de dertigers blijkbaar nog zo gehaast is dat ze ineens weer zonder een fles in huis zitten en dan toch maar weer bij de Gall en Gall of de Albert Heijn wat inladen. Terwijl ze kunnen weten dat ze voor hetzelfde geld een sensationele witte wijn van de bijzondere verdejo druif van mij kunnen krijgen.”

Thuiswinkel Glashelderwijn

Waarom is de fairtradebeweging beducht om dit soort prijsopbouw te gebruiken om haar producten nog beter aan de vrouw te kunnen brengen?

Laten we hier proberen uit te zoeken.

Bovenstaande afbeelding komt van het koffiebedrijfje Just Coffee uit de VS.
Hier presenteert het ook haar supply-chain map.

Op haar website schrijft het:

Fair Trade has come under scrutiny recently for not delivering on its promise. This is not a bad thing. A lot of us at Just Coffee feel like the fair trade establishment has bent over backwards so far to accomodate big companies that they have let the standards of fair trade be eroded.
At JC we do fair trade the way we feel like it was meant to be done. Meaning that we think it is more than a brand name or even a set of rules. It is an opportunity to change the global economy into something that puts the needs of people before the profit margins of companies.

Op mijn andere blog fairtradekookboek.wordpress.com trokken deze artikels alvast heel wat lezers:

1. kritiek zwelt aan: “het gaat fout met Max Havelaar”
2. Fairtrade en marktonderzoek, zin of onzin?
3. Koen Van Bockstal, directeur van Oxfam-Wereldwinkels en Oxfam Fairtrade, speecht tijdens de jaarlijkse hoogmis van de marketeers
4. fair trade staat voor de keuze: anders-globalisme of anders-monopolisme

Ook op Foodlog.nl komt fair trade kritisch aan bod. Helaas werken ze er niet met duidelijke, thematische categoriën, zodat het zoeken is naar de posts. Maar da’s dan weer een reden te meer om er eens regelmatig te gaan lezen en… meediscussiëren.